header image
 

Boekbespreking deel 2

Na de succesvolle boekbespreking over de `Open Boeken` van Yvonne van Hertum en over de daarin geslopen `kleine` foutjes van schrijfster; is het nu dan tijd voor een boekbespreking van haar `literair meesterwerk` “Tranen op 4 mei”.

“Tranen op 4 mei”
van Yvonne de Bruin.
ISBN 90-807204-9-6
Uitgeverij Boekenbent

Yvonne de Bruin is het door Yvonne van Hertum gebruikte alias voor dit `literair` werk.
Nu heeft mw. van Hertum er voor gekozen dit boek publiekelijk te verspreiden via het door haar gerunde weblog van sca-sks; daar verkoop zodanig stagneerde dat zelfs een fabrikant van toiletpapier het niet meer wilde hebben.
http://stopchildabuse.wordpress.com/2007/11/25/open-boek-yvonne-van-hertum/
Nu stelt zij hierin:

Uit de grond van mijn hart wil ik hier aangeven dat ik niet begrijp dat mensen mijn verhaal in twijfel trekken.

Wel geachte schrijfster, men kent Uw verleden waarin U het ook niet zo nauw met de waarheid nam.
Tevens heeft de Joodse gemeenschap Uw boek afgedaan als gebaseerd op onwaarheden en gestolen teksten.
Nu ben ik noch Joods, noch een slachtoffer van wereldoorlog twee, derhalve zal ik mezelf beperken tot hetgeen ik zie in Uw publicatie in relatie met hetgeen algemeen bekend mag zijn over Uw persoon.

Ik heb mij de moeite genomen het werk te lezen teneinde hier een boekbespreking daarover te kunnen houden.

De globale indruk welke dit `literaire` werk maakt is er een van haat en een hoog gehalte van zelfbeklag en zelfverheerlijking.
Ik denk dan ook dat de titel verwijst naar de datum waarop dit boek gepubliceerd is.

Ik zal mijn bevindingen plaatsen alszijnde reactie op mijzelf; tevens om tegemoet te komen aan een sca-sks medewerkster; welke ik niet in het ongelijk wens te stellen als ze beweert dat ik mijn eigen weblog eigenhandig dien vol te schrijven.

The Boss

~ door teamleon op november 26, 2007.

20 Reacties to “Boekbespreking deel 2”

  1. Ik zal beginnen met enkele passages welke vraagtekens opwerpen over de accuratesse waarmee dit boek tot stand gekomen is.

    Mijn vader vond me op zevenjarige leeftijd oud genoeg om me het één en ander te vertellen.

    Ik heb hier herinneringen aan vanaf mijn zesde levensjaar…..Dan dronk mijn vader vaak teveel……En de haat voor de Duitsers die hij op zulke momenten duidelijk liet blijken,

    Mijn allereerste Doden Herdenking die ik daadwerkelijk meemaakte, was op zevenjarige leeftijd.

    Later, toen ik een jaar of dertien was,…….toen hij onder moest duiken voor de ‘moffen’. Dat was de eerste keer dat ik dat woord hoorde.

    Nu is het, lijkt mij, ongeloofwaardig dat iemand, onder invloed van alcohol, het 6 jaar volhoudt om zijn haat tegen Duitsers te luchten zonder ook maar een keer het woord `moffen` te laten vallen; maar gelukkig geeft schrijfster aan dat dit woord haar ook al als zevenjarige reeds bekend was.

    Jouw opa en oma, mijn papa en mama zijn doodgemaakt. Door de moffen.

    Dit vervolgens bevestigd door de vraag:

    “Wat zijn moffen?”

    Alsmede het feit dat ze strafwerk kreeg van een geschiedenisleraar voor het gebruik van dat woord en de `voorvallen` met de bovenbuurman. En dit alles lang voor het bereiken van de leeftijd van 13.
    Het vertellen van onwaarheden (ook wel leugens in den volksmond genoemd) vereist grote nauwkeurigheid, deze mist hier helaas.

    Ik was een jaar of tien ………‘Dat hebben die moffen gedaan!’….Ik kreeg straf, want moffen was een scheldwoord dat ik niet mocht zeggen.

    Wel weet ik dat die leraar van school verdween.
    We kregen geen geschiedenisles meer.

    We spreken ca. 1964, anders als vandaag werd de jeugd nog opgevoed met normen, waarden en fatsoen (helaas aan enkelen voorbij gegaan); het gebruik van scheldwoorden was uit den boze, een terechte straf lijkt mij. Maar hier houdt het niet op, aan de hand van dit voorval wilt schrijfster ons doen geloven dat een leraar hierdoor ontslagen is geworden en er daarna nooit meer geschiedenisles gegeven werd.
    Wie dit gelooft steekt zijn hand op.
    Geen handen ?
    Goed dan kunnen we weer door.

    Toen heb ik me aangemeld bij het leger om te vechten in Indonesië. Die mensen werden net zo behandeld als wij. De Japanners waren ook van die schoften. Ik had besloten om samen met de Hollanders de Indiërs te bevrijden.

    Nu begrijp ik dit niet helemaal. Rotterdam is als een van de laatste steden in Nederland bevrijdt op 6 mei 1945; Japan heeft gecapituleerd op 2 september 1945. Een tijdsspanne van 4 maanden.
    Overtocht van Nederland naar Indonesië duurde gemiddeld een maand en de schepen voeren nou niet echt elke dag af. Daarbij is hier sprake van een vertegenwoordiger; geen militair. Deze heeft de training tot militair dus binnen 3 maanden moeten afronden; knap, bijzonder knap; maar absoluut ongeloofwaardig.

    ….en zag dat de kerk geraakt werd door een granaat. Een voltreffer.
    Waar de kerktoren had gestaan, zag ik nu alleen maar rook.

    Eén granaat ? Als ex-beroepsmilitair vindt ik het uitermate curieus dat er slechts één granaat (of bom) insloeg, normaal zijn het er toch echt wel meerdere, en dan kijk je niet om maar rent voor je leven. Ook dit heeft een geloofwaardigheidsgehalte welke ver beneden de norm ligt.

    Opeens voelde ik een tik op mijn schouder……De volgende dag kwam het bericht dat Nederland bevrijd was.

    De spannende fase in het boek; waarin haar vaders pas verkregen identiteitsbewijs de vuurproef doorstaat, we kunnen de datum vrij exact vaststellen de volgende dag (5 mei 1945) was Nederland namelijk bevrijd (maar gezien het personage in Rotterdam verbleef diende hij dus 1 dag te wachten op bevrijding, mogelijk is hier een fout in het werk geslopen en was het dus 6 mei 1945). Echter kunt U zich de verwarring voorstellen onder de Duitse troepen in Nederland; denkt U dat deze zich de tijd en moeite namen om nog identiteitscontroles uit te voeren ? Die hadden hun handen vol met andere zaken of waren op de vlucht. Geloofwaardig zoals hier neergeschreven ? Nee.

    Nu kunnen de volgende `curieuze` uitlatingen gedaan door schrijfster natuurlijk een gevolg zijn van emoties welke haar compleet overmanden maar dan nog is het een cruciale blunder dit zo neer te tekenen.

    Het moment van acht uur vergeet ik nooit meer. Iedereen was opeens stil. Ik mocht een minuut lang niet praten.

    Toen die minuut eindelijk voorbij was,…..

    Ik durf er toch een eed op te doen dat dit twee minuten zijn.
    Akkoord als kind van zeven heb je geen besef van de tijd, maar dit is geschreven op latere leeftijd door schrijfster welke claimt elke 4e mei tranen te laten, men mag dan aannemen dat schrijfster bekend dient te zijn met dit gegeven……….tenzij…………….

    The Boss

  2. Nu ga ik hier dieper in op enkele passages welke veel verklaren omtrent schrijfsters persoonlijkheid.

    Over Hitler verklaart schrijfster:

    Eén dwaze, maar geniale man,…..

    Dwaas ? Geniaal ? Welk een termen uit de mond van iemand met een `oorlogstrauma` die nooit de oorlog van dichtbij gezien heeft. Dit zijn dus woorden die men verwacht van een fascist die het allemaal wil bagatelliseren.

    ‘Luister, Vonnie, niemand is te koop, ook jij niet!’

    Waarom luistert schrijfster zelf niet naar hetgeen ze hier neerschrijft ?

    Maar de oplossing voor zijn probleem kon of wilde hij niet zien en vinden.

    Praten met mensen die er verstand van hebben heeft hij nooit gedaan. Waarom niet?

    De appel valt niet ver van de boom en ook dit vragen velen zich af met betrekking tot schrijfster; waarom niet ?

    Wat ze niet weten, is dat hij alles aan mij doorgegeven heeft. Ook zijn angsten, zijn haatgevoelens en zijn radicale manier van reageren.

    De meest waardevolle zinsnede uit het hele literaire werk, dit verklaart veel omtrent schrijfster, als bezorgd medemens adviseer ik toch om hiervoor hulp te zoeken.

    Het mooiste tot laatst.

    Ineens floot mijn spiegeltje zijn deuntje.

    Gevolgd door; en toen kwam er een olifant met een lange snuit en blies het verhaaltje uit.

    The Boss

  3. Niet zo kritisch lezen, dat is helemaal niet de bedoeling van dit romannetje. Wisten jullie dat ze ook nog na dit huzaren stukje van plan was pornografische verhaaltjes te gaan schrijven. Ik vraag mij af of deze laatste ook onder de autobiografische werkjes zouden hebben moeten vallen. Zover ik weet is de wereld verschoont gebleven van overig pulp van Van Hertum.

  4. Yvodde begrijpt niet dat men kan twijffelen aan haar verhaal, wat ik niet begrijp is dat zij de tweede wereldoorlog aangrijpt om aandacht op te eisen. De vader van Yvodde heeft gelukkig nooit één voet in Auschwitz gezet maar toch kon Yvodde het niet laten om notabene in het gastboek voor Auschwitz het volgende te schrijven :
    Na een jarenlange dood strijd is mijn vader gelukkig voor goed van zijn pijn en verdriet verlost. Op het moment dat hij stierf was hij weer in Auschwitz. Hij maakte weer alles mee.
    Daarom heb ik een boek gechreven hoe mijn vader, mij zijn haat jegens de duitsers ingeprent heeft.
    het boek heet: tranen op 4 mei en komt begin maart in de winkel.
    Het ISBN nummer is aangevraagd.
    Yvonne

    Omvervolgens nog eens haar boekje te promoten :
    Het Boek Tranen op 4 mei is te verkrijgen onder isbn nummer: 90-807204-9-6

    http://www.auschwitz.nl/verstopter/index.php?page=118&language=dutch&guestbook_i

    Onbegrijpelijk dat yvodde niet begrijpt dat men haar verhaal in twijffel trekt.

  5. Nu dit is wel vreemd Aldi; in het hele boekwerk wordt er met geen woord gerept dat schijfsters vader in Auschwitz zou zijn geweest; sterker nog; hij roept op Duitse krijgsgevangen dat ze hem niet gekregen hadden; en toch blijkt hij er ineens in zijn laatste moment weer terug te zijn.
    Maar hoe weet schrijfster dat ?
    Als zij haar vader voor de laatste maal aantrof was dat na zijn overlijden. Daarbij verklaart ze dat zijn laatste woorden niet Auschwitz golden maar haar.

    Curieus of glas hard gelogen ?

    The Boss

  6. Ach ze heeft aan meerdere beweerd niet meer bij haar moeder te komen omdat ze van haar moeder niet aan het sterfbed van haar vader mocht zitten. Wat geloofwaardig zou zijn geweest als ze niet verder gefantaseerd zou hebben, namelijk dat er midden in de nacht werd aangebeld door de politie met de mededeling dat haar vader was overleden. De politie word ter niet op uit gestuurd om een sterfgeval te melden als het om iemand gaat die wegens zijn ziekte in het ziekenhuis lag en daar is overleden.

  7. heb een nieuwtje voor jullie:

    Langs de weg willen wij onze sponsor bedanken voor de gift die wij mochten ontvangen! lees snel stopkindersex.com ;-)

    Redactioneel (The Boss): Ik denk dat de sponsor jullie ook snel genoeg zal gaan bedanken.

  8. Updated Date: 26-jul-2007
    Creation Date: 02-jan-2007
    Last update of whois database: Mon, 26 Nov 2007 09:31:11 UTC <<<

    Onbegrijpelijk dat men jou niet wil geloven.

  9. “Langs de weg”. Bedoel je langs de A20 die door Rotterdam gaat?

    Ben je blij dat je eindelijk weer geld hebt? Nu niet uitgeven aan dure audio-visuele materialen he?

    Wordt je nu nooit eens moe om jezelf te verheerlijken? Lijkt me vermoeiend.

    gr. BigBoy

  10. Vonne is Langzaam maar zeker aan het Afbrokkelen, doet mij herinneren aan de woordvoerder van Saddam- Hussein! Die zei ook tegen de hele wereld , dat zij de overhand hebben , terwijl de Amerikanen duidelijk in beeld de boel aan het overnemen is ! Wie hou je voor de gek ? Mij/Wij/ Hen of Jezelf?

  11. “Wij denken niet te winnen, wij hebben gewonnen!
    26 november, 2007″

    Dit is de titel van hun nieuwste literaire hoogtepunt.

    Ik voel me triest. Yvonne vindt dat ze gewonnen heeft. Ondertussen verliezen er dagelijks kinderen en volwassenen. Dankzij de aanhoudende contra-effectiviteit van Yvonne van Hertum. Dankzij haar dwarsbomingen van de normale rechtsgang. Dankzij haar begeleiding van slachtoffers, waardoor slachtoffers verwarder en niet in staat om zaken goed te verwerken geraken.

    Tegelijk weet ik dat Yvonne steeds meer in het nauw komt. Steeds meer fouten maakt en steeds meer laat zien hoe pathologisch ze liegt. Hoeveel mensen ze beschadigt en hoe dat steeds meer tot uiting komt in de vereniging van die mensen in sites die haar laakbare werkwijzen tot stilstand willen brengen. Ze kan strijdlustige bravouretaal slaken, dat doet niets af aan het feit dat er dagelijks minder ruimte voor haar fouten komt.

    Yvonne: ik zeg dat je liegt en bedriegt en dat je moet stoppen om de mensen echte hulp te onthouden.
    Verwijs alle slachtoffers van misbruik per omgaand door naar hulpverlening en geef alle informatie die je hebt aan de politie. Trek je terug uit deze schimmige wereld en laat de professionals zoals politie en hulpverleningsinstanties hun werk doen!
    Ik zeg je dat jij de oorzaak bent van problemen die slachtoffers ondervinden doordat je ze niet doorstuurt. Ik zeg je dat jij strafbaar bent door te liegen en te bedriegen!

    gr. Bigboy

  12. Ach wat jammer, de link uit de opener werkt niet meer.

  13. Hoera! SKS een eigen server. Laat de pret beginnen. Mijn dag kan niet meer stuk!

    Groetjes,

    Broodje Kebab.

  14. Wat ik een schitterend moment vind, al lezende, zijn toch telkens weer de vlaggen tijdens de herdenking, die precies hun plaats kennen…..Bladzijde 9: De vlaggen, die normaal vrolijk wapperden in de wind, hingen nu doodstil halverwege de vlaggenmast.

    Een beetje vlag kent zijn rol!

  15. O, nou snap ik het eindelijk.
    Yvonne van Hertum-Rabbie ziet seksueel misbruik als een spelletje ganzenborden.
    Nou meid, gefeliciteerd met je winst he, hopelijk mag je langer dan een maandje op de server van Christa meedraaien.
    Dan gaan wij ons weer bezighouden met de zaken die er echt toe doen, namelijk het effectief begeleiden van de slachtoffers van seksueel misbruik

    JEC

  16. Yvonne de Bruin

    Na een jarenlange dood strijd is mijn vader gelukkig voor goed van zijn pijn en verdriet verlost. Op het moment dat hij stierf was hij weer in Auschwitz. Hij maakte weer alles mee.
    Daarom heb ik een boek gechreven hoe mijn vader, mij zijn haat jegens de duitsers ingeprent heeft.
    het boek heet: tranen op 4 mei en komt begin maart in de winkel.
    Het ISBN nummer is aangevraagd.
    Yvonne

    Het is toch werkelijk waar Gods geklaagd dat ze bovenstaand stukje durfde te schrijven in het gastenboek over Auschwitz. Ik hoop voor de nog levende familie Rabbie welke volgens Yvonne niet bestaan dat ze dit nimmer onder ogen krijgen. Juist uit haar mond is dit bijzonder schofferend te noemen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat zij zich ooit zal moeten verantwoorden voor haar leugens.

  17. Als zij zich moet gaan verantwoorden voor al haar leugens dan moet ze zeker 200 jaar worden.

  18. Ze heeft werkelijk waar geen greintje gevoel voor respect in dat karkas van haar zitten.

  19. Dat geen respect hebben compenseert Yvodde door de enorme bunker die ze voor haar kop heeft. Ze blijft maar in de waan dat Nederland op haar zit te wachten.

  20. [...] een boek open over hetgeen de oprichtster van sca-sks is; voor meer informatie verwijs ik U naar Boekbespreking deel 2 op dit weblog en naar Vragen aan Yvonne (vanaf vraag [...]

Reageer